Picasso | Wim Zorn

Als jongetje van 10 kreeg ik al zin in kunst

Wim Zorn Over Wim Zorn

Een eigen manier van kijken en maken; Dat is kunst!

Ik neem te veel boeken mee uit de bibliotheek. En vaak ook niet de goede voor mij. Ik ben 10 en vind al snel de kunstboeken. Dat kunst verschillende uitingsvormen kent is voor mij een verrassende ontdekking. Mijn ogen gaan naar een boek over Jan Sluijters. Een kunstschilder die in zijn leven zelf verschillende fasen als beeldend kunstenaar kent. Het maakt mij nieuwsgierig. Haast hongerig. Er hangen in de bibliotheek ook affiches en aankondigingen van exposities. Ik lees dat werk van Jan Sluijters te zien is in Utrecht in het museum voor moderne kunst in de Maliebaan. Daar woon ik enkele honderden meters vandaan. Ik ga er naar toe. Ik word echter bij de ingang teruggestuurd. Kinderen onder de 12 worden zonder begeleiding niet toegelaten.

Ik mag mee naar binnen

Ik blijf wat rondhangen voor het gebouw en neem me voor aan iemand die naar binnen gaat te vragen of ik mee mag. En dat gebeurt. Een jong echtpaar is eerst verrast door mijn vraag, maar reageert daarna vriendelijk en ontfermen zich over mij. Ze vragen me wat ik wil zien. ‘Jan Sluijters’, zeg ik en dan ‘en vooral de fruitboom als die er is’. Even later sta ik er ineens voor. Wat een kleuren, wat een bloesem, wat een betovering. Ik ben er zo door gepakt dat de andere werken geen indruk maken. Telkens ga ik terug naar dat ene schilderij. Dat je zo anders naar een boom kunt kijken is ook nieuw voor mij. “Die boom was in werkelijkheid niet zo, dat is wat Jan er van heeft gemaakt”‘ zeggen mijn begeleiders. “En dat is nou kunst! Daarin verschilt moderne kunst met de oude realistische schilderkunst”. Ik begrijp direct waar ze het over hebben. Niet alleen modern dus, maar een eigen manier van kijken en maken. Met deze kennis op zak loop ik opnieuw naar de andere werken in het museum, en denk dat ik mijn toekomst voor me zie. Schilderen en op mijn manier, dat is het!

Terug naar de bibliotheek

Ik kan niet alle kunstboeken mee naar huis nemen. Sommigen zijn ook te groot, te zwaar. Je moet er ook een geschikte tas voor hebben. Ze mogen niet beschadigen. Weer andere boeken mogen niet meegenomen worden en zijn slechts aanwezig om in te kunnen kijken. Ik noteer namen. Willem de Kooning, Rothko, Jackson Pollock. Ik lees over de abstracte kunst die de wereld op zijn kop zet. Picasso….wat een fantasie.

Terug in het museum

De mensen daar kennen me intussen. Ik mag naar binnen zonder begeleiding. Ik let op de bezoekers. Sommigen lijken geschokt en zeggen dat het geen vakwerk is. Ze houden alleen van de oude traditionele kunst, van vakwerk dus. Ik herken dat ze zich verzetten tegen verandering. Ik herken de krantenkoppen over de opwinding van die rotzooi die je tegenwoordig in musea ziet. Het maakt mijn gevoel voor het belang van verandering steeds   sterker. Ik zie dat alleen maar kleur zonder vorm, fascinerend kan zijn. Ik zie dat Sluijters en Van Gogh slechts voorlopers zijn van een werkelijk nieuwe tijd. Een tijd waarin ik leef!