Bamboe Reliëf Wonen met Kunst - Wim Zorn

Kathleen en Fred de Zoete

Wim Zorn Wonen met kunst

Ik neem deel aan een groepstentoonstelling bij Galerie De Verbeelding in Workum en kom in gesprek met Fred. Hij kijkt naar mijn werk en zegt: ‘Heeft jouw werk iets met wiskunde?’. Als wiskundeleraar kijkt hij naar ritme, compositie, verhoudingen en terugkerende vormen. Op zich al interessant als iemand een gerichte vraag stelt en niet blijft steken in ‘Mooi hoor!’. We krijgen een gesprek en mij valt direct zijn open houding op. Wat hij met zijn mond zegt, zeggen ook zijn ogen.

Zijn echtgenote heeft dezelfde uitstraling. Ze komt stralend op mij af en zegt verrast te zijn door mijn werk en kijkt daarbij naar een bamboe-reliëf. Sinds enkele jaren werk ik met bamboe en andere materialen. We maken een afspraak en een tijdje later ontmoet ik ze opnieuw in mijn atelier.

Fred komt uit een Amsterdams zeer liberaal Joods gezin. Vader was diamantslijper. Zijn vaders moeder kloofster, een risicovol beroep. Het splitsen van stenen vraagt inzicht en handvaardigheid. Op zijn veertiende moest zijn vader van school af voor een baan op een diamantslijperij waar zijn moeder werkte. Hij ontwikkelde zich snel in dit vak en werd op jonge leeftijd diamantair. Ze vormden een gezin dat deelde in vele vormen van cultuur. Cabaret, toneel en dans waren favoriet. Uitgaanders dus…. De Nederlandse Comedie werd voor Fred een soort spiegel van de samenleving. Zijn ouders waren verzamelaars. Meer antiek in die dagen. Vader was ook beëdigd makelaar, taxateur.

Al snel gaan ze samen op reis. Dat is iets dat ze zijn blijven doen. Vooral nu ze beiden geen directe bindingen meer hebben met het uitoefenen van hun beroep, genieten ze zeer van het ontdekken van andere landen en culturen en het onderhouden van vriendschappen ‘all over the world’. Hun verhaal opschrijvend probeer ik de namen van de landen, steden, musea bij te houden. Dat lukt niet. De namen tollen over elkaar heen. De categorieën waar ze geweest zijn en waar ze binnenkort naar toegaan, maken wonderlijke kruisverbanden. En telkens weer zijn het mensen die als pareltjes opvallen, in een ketting van ervaringen.

Ook Kathleen komt uit een gezin waar culturele belangstelling er echt bij hoorde. In haar geval was muziek de drager van gemeenschappelijke ervaringen. Fred en Kathleen kenden beiden al vroeg het gevoel van uitgaan, de opwinding van theater. Het besef dat er meer is dan brood en water. Ze ontmoetten elkaar in 1966. De wederzijdse ouders kregen een leuk contact en steunden de jongelui in het ontwikkelen van een mooie relatie.

‘Klopt het dat jij een keer hebt geëxposeerd met Riet Bakker? Ik leerde haar kennen in de gezondheidszorg. Riet was een hele goeie arts, met een goed inzicht. Deed haar werk verantwoord.’ ( Kathleen heeft naast het runnen van haar gezin altijd functies vervuld in de gezondheidszorg en beschikt nog altijd over een breed netwerk). Riet Bakker is in haar huidige werk een zeer creatieve kunstenaar in keramiek. Ontwikkelde eigen technieken, waardoor haar werk  herkenbaar is. Kathleen schakelt direct terug en zegt: ‘Ik was onlangs bij een Galerie in Breukelen en zag een werk waarvan ik direct dacht, dat dat een Zorn moest zijn. Dat was ook zo!

Naar aanleiding van hun bezoek aan mijn atelier, nodigden ze mijn vrouw en mij uit naar Amsterdam te komen en vooral een bamboewerk mee te nemen. Met de woorden ‘We hebben weinig plek meer’, gaven ze me geen illusie in een verkoopkans. Maar na wat schuiven kreeg het bamboe-reliëf een plek waar het niet meer weg mag. Het zorgt in een kamer die gedomineerd wordt door boeken voor een wonderlijke balans in stijl en leefbaarheid. Een ruimte waar veel inspiratie huist en tegelijkertijd een weldadige rust heerst.

Nu huizen er twee Zorns in dit mooie Amsterdamse huis. Fred koos voor een materiewerk dat is gebaseerd op een compositie met vierkanten in een grijze achtergrond. Voor Fred is het interessant als een werk een afspiegeling is van onze tijd, waarin nieuwe vormen in architectuur, muziek, toneel en beeldende kunst parallelle ontwikkelingen vertonen. Voor sommigen betekent dit het verdwijnen van het romantische verleden, maar anderen omarmen deze ontwikkelingen als een bevrijding waarin ook de persoonlijke groei  kan worden gevierd. Daarbij houdt Fred wel zijn persoonlijke voorkeuren. Het nieuwe De la Mar heeft voor hem niet de charme van een Tuschinsky en ook hun huis hoeft voor hen niet de uitstraling van een toonzaal te hebben. Fred: ‘Het is bij ons daarmee vergeleken een rommeltje. Maar dan wel een rommeltje met karakter’. Tegen de muur op de grond staat een werk van Armando. Ze hebben het zelf laten inlijsten. Vraagt de lijstenmaker: ‘Heeft u dit werk zelf gemaakt?’ Er verschijnt een ongebreidelde vrolijkheid op het gelaat van Fred en zijn prachtige lach rolt door de kamer van een huis, waarin kunst veel ruimte krijgt. Maar naast  beleving van schoonheid in hun woning, zoeken ze  naar mogelijkheden om te genieten van allerlei cultuuruitingen in de wereld. Ze slaan bij hun reizen dan ook geen mogelijkheid over om nieuwe kunstuitingen te ontdekken, zowel in musea als in galeries. Ook Kathleen en Fred behouden hun dromen. Voor Kathleen is dit een Richter, voor Fred een Rothko.

Bekijk meer verhalen